يعنى قيام و ظهور وى و گسترش عدالت توسط او در روى زمين به‌طور صريح و روشن در آياتى از همين قرآن حاضر مطرح شده است ، زيرا اگر آنچه بر صدق او دلالت دارد ، از اضافه‌هايى باشد كه نزد خود اوست و مسلمانان از قبل با آن آشنايى ندارند « دور » مىشود [ و نمىتواند امامت او را ثابت كند ] چرا كه يك شى نمىتواند معرّف خودش باشد . پس حتما امام زمان ( عج ) انگشت روى جاهايى از قرآن حاضر مىگذارد كه دلالتش بر صدق گفتارش ، پيش از آن پنهان است و با ارشاد او ، مردم به حقايق درخشانى پى مىبرند كه قبلا با آن آشنا نبودند و نمىدانستند چگونه از قرآن استنباط مىشود . دستهء هفتم : رواياتى است كه دربارهء فضيلتهاى اهل بيت عليهم السّلام بحث مىكند ؛ فضيلتهايى كه در طى آيات قرآن كريم نهفته مىباشد و اگر قرآن - همان‌طور كه خداوند نازل كرده - دست نخورده و تر و تازه قرائت مىشد و تيرگيهاى اوهام با آن آميخته نمىگشت و صفا و روشنى آن را كينه‌توزيها آلوده نمىساخت ، با دلايل واضح و بيّنات گويا ، شرافت و مقام والاى آنان را نزد خداوند - عز و جل - بازگو مىنمود ، ولى افسوس كه هميشه دستهاى ناپاك در آلوده ساختن حقايق و وارونه نشان دادن آن در كار بوده است تا جلو پرتوافشانى مقدس و ملكوتى قرآن عزيز را بگيرند . اين « ابن جرير طبرى » است كه مذبوحانه تلاش مىكند يكى از بزرگترين فضيلتهاى اهل بيت عليهم السّلام را بپوشاند . او مىگويد : اهل تفسير ، در معناى اين آيه اختلاف دارند : « قُلْ لا أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْراً إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبى ؛ « 1 » بگو : من هيچ پاداشى

--> ( 1 ) . شورى ( 42 ) آيهء 23 .